Navelstaren

Posted · Add Comment

Best wel een weidse term, dat ‘beschaving’ uit de Mars der Beschaving maar tegelijkertijd een meesterzet vanuit de cultuursector om op deze wijze ook stelling te nemen. Het drukt voor de verandering de voorstanders van de bezuinigingen eens in de hoek. Ja het moet best fijn zijn om een kreet te hebben die net zo lekker bekt als “linkse hobby”.

We kennen inmiddels allemaal het debat waarbij de stellingname van voorstanders is; ‘ga eens werken stelletje uitvreters, in plaats van met onze centen een beetje rond te spelen’.
En dat vind ik dus zo boeiend, een hele sector en dan nog wel een creatieve weet het belang van kunst en cultuur niet over de bühne te krijgen. Dan heb je volgens mij heb iets essentieels behoorlijk nagelaten en dat is voeling houden met je potentiële publiek.

Recentelijk heb ik het zelf bij ook weer meegemaakt. Ik was in gesprek met een zeer bevlogen initiator van een goede doelenproject. Al drie jaar lang stopt hij zijn ziel en zaligheid in dit initiatief. Maar hij is hevig teleurgesteld vanwege het feit dat dit niet door de pers en het grote publiek wordt opgepakt. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat hij in zijn verwachtingen en dus ook zijn communicatie teveel van zichzelf uitgaat. En alleen maar luisteren naar een ander vinden maar heel weinig mensen boeiend. Bijna ieder mens is namelijk het meest geïnteresseerd in zichzelf. Mijn advies was maak van jouw project ‘een verhaal’ waar de ander zich in kan verplaatsen want pas als het “mijn” verhaal wordt komt het tot leven en kom ik in actie.

Nou ik kan je zeggen dat advies ging er bij hem totaal niet in, want hij lijdt net als veel culturele instellingen aan een hevige vorm van navelstaren. De ernst hiervan is, volgens mijn zelfbedachte formule, te berekenen als; (X-oogkleppen) x (Y-energie). De remedie is vrij simpel, verander ‘oogkleppen’ in ‘aandacht schenken’ en met dezelfde hoeveelheid energie ontstaat de beste dialoog.

Een goed voorbeeld hiervan is Duty/Free deze maand in het CBK en de Oude Kerk. Dit betreft workshops en exposities van studenten van het Sandberg Instituut Amsterdam. Met name de workshop ‘Tafel vlekken door Jennifer de Jonge’ spreekt mij erg aan. Want naast een lunch wordt mij in de uitnodiging beloofd dat ik als bezoeker een onderdeel zal zijn van deze expositie. Hoera het draait dus ook om mij!

Dus culturele instellingen stop met marsen, stop met navelstaren, en begin met kietelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *